Gaap

Schaamteloos en egoistisch maak ik misbruik van de Blog service voor eigen gewin. Ik durf mezelf zonder spiegel niet in de ogen te kijken

Het begon allemaal vorig jaar in de bloedstollende finale van de Eredivisie. Ajax plaatste zich direct voor de Miljoenenbal.

Enige tijd later vond de loting van de groepsfase plaats. Lyon, Zagreb en wederom Madrid. Die laatste. Daar moest en zou ik heen. Uit bij Madrid zou lastig worden, maar de ArenA was toch wel zeker haalbaar.

Snel een Ajax clubcard aangevraagd. Het kopen van voetbalkaartjes is anno 2011 een groot drama. Toen kwamen de 'Passepartouts' beschikbaar. Je moest voor alle drie de groepswedstrijden kaartjes kopen. Ik moest en zou naar Ajax - Madrid. Dus daar zat ik dan, 6 kaartjes. 2 Voor Ajax - Lyon, 2 voor Ajax - Zagreb en 2 voor Ajax - Madrid.

De kaartjes voor Ajax - Lyon waren snel vergeven, twee vrienden wilden daar wel heen. Ajax - Zagreb speelt morgen en de kaartjes liggen hier nog naast me. Net mailde een sinds zaterdag geinteresseerde markplaatser af. Ze zouden na de wedstrijd niet meer thuis komen met de trein.

Potver, morgenavond zijn die kaartjes niet meer waard dan oud papier. Ik moet er vanaf.

Zijn er hier Tweakers die geinteresseerd zijn in deze wedstrijd? Voetbal is niet razend populair onder de bezoekers hier, maar ik ben ten einde raad.

Geinteresseerden mogen een mailtje sturen naar magielv.dmeer aap gmail punt com.

Je hebt zelf geen clubcard nodig om binnen te komen. Wel kunnen ze vragen om je legitimatie, maar de kaartjes staan niet op naam. Je hebt de card alleen nodig om ze via de officiele wegen te kopen.

Kaartjes moeten samen excl verzenden 100e kosten. Ik zal het erbij zetten. Het gaat om kaartjes voor vak 424. Zie:
http://onzetrots.files.wo.../01/arena_plattegrond.gif

Gister, voor de mensen die niet alles wat ruikt naar sport panisch afwijzen, vond de Dam tot Damloop plaats. (http://www.damloop.nl/).

Vorig jaar niet mee gedaan in verband met een zware griep. Dit jaar wel weer. De 3/4 weken voor gister maar snel een paar keer wezen hardlopen, 10 engelse mijl (16,1km) is namelijk best ver.

Ik heb altijd wel last van blaren na het hardlopen. De trainingsrondjes bewezen dat maar weer. De blaar was nog niet weg, of een nieuwe blaar deed zich al aan onder de oude blaar na weer een rondje gelopen te hebben.

Gelukkig is mams een heldin. Zij heeft voor mij 3 prachtige blaarpleisters geregeld, die ik dankbaar op mijn voeten geplakt heb. Bij het uittrekken van de schoenen bleek dat ik 0,0 blaar had. Zeer content daarmee.

De 16,1km in 1 uur en 17 minuten en 46 seconden afgelegd. Dit aldus de officiele registratie van Le Champion. (Le Champion is de organisator van de Dam tot Damloop.) Met deze tijd ben ik 211e van de 2000~2500 Ahold deelnemers geworden Toch slechts gematigd tevreden. Ik had ingezet op enkele minuten sneller. Bij het bepalen van m'n streeftijd (1u10/1u15) echter geen rekening gehouden met drukte op het parcours. Soms lopen er 3/4 deelnemers naast elkaar, het hele wegdek in beslag nemend. Daar kun je dan niet langs.

De spullen (kleding e.d.) van de 55.000 deelnemers die van Amsterdam naar Zaandam lopen, moeten natuurlijk ook naar de finish gebracht worden. Elke deelnemer krijgt hiervoor een sticker bij zijn startnummer. Deze sticker moet op een Albert Heijn plastic tas geplakt worden, waar je spullen in komen te zitten. Vervolgens moet je deze tassen op basis van je startnummer inleveren bij een vrachtwagen. In Zaandam kun je hem weer ophalen, op vertoon van je startnummer. Zelden raakt er een tas kwijt.

Vandaag geen noemenswaardige last van m'n spieren. Wel doen m'n knieen zeer als ik ze belast. Het sprintje naar het station vanmorgen beviel namelijk niet. Deze week wel weer een stukje hardlopen Misschien wel weer 16km.

Voor de geinteresseerden, ik heb de gehele loop bijgehouden met My Track en geupload naar Google Maps. Zie hier

Daar lig ik dan. Lekker lezend in m'n boek, tussen twee zandbulten op het strand. Uitzicht over zee met bootjes in de verte. Meter of 20 uit de kustlijn spelen 10 tot 15 kinderen op een zandbank. Het water staat niet hoger dan hun enkels.

Plots word ik gestoord. Ik hoor een stem en voel een ongezonde dosis aggressie opkomen. Tot ik zie en realiseer dat het de stem is van een meisje. Een jonge vrouw. Een aantrekkelijke jonge vrouw. Terwijl ik op sta en charmant wil reageren, horen we een fikse herrie uit de lucht. Beiden kijken we op en zien we een stuk of 5 militaire vrachtvliegtuigen, een model wat ik nog nooit gezien heb. Ze lijken op AWACS, maar in plaats van de radar hebben ze een grote raket of tank bovenop zitten. De vliegtuigen worden geescorteerd door nog een tiental straaljagers. Ze vliegen laag. Te laag. We zien de laadruimen open gaan, en er vallen allemaal zwarte objecten uit. De dichtbijzijnste komt 20 meter landinwaarts van mij op de grond. Ik ren er heen. Het blijkt een grote vatsige bruine slak te zijn met een donkerzwart slakkenhuis op z'n rug. Ik kijk om mij heen, de jonge vrouw is weg. Er liggen nog honderden. Nog duizenden slakken tussen mij en de duinen. Ze liggen ook in de duinen.

Ik voel water aan m'n voeten. Ik draai me om en zie dat het razendsnel vloed is geworden. De kinderen die op de zandbank aan spelen waren, gillen inmiddels om hulp. Ik kan goed zwemmen, dus de inmiddels 40 meter zee die mij van de kinderen scheidt overbrug ik wel. Ik ren een stukje de zee in en begin al vrij snel met zwemmen. Na een paar slagen borstcrawl zie ik een golf op me afkomen van een meter of 3/4 hoog. Vlak voor de golf duik ik onder, maak ik een paar slagen schoolslag onder water en wil weer boven komen. Na de golf zou het water weer lager moeten staan.

Boven komen doe ik niet. Zelfs niet na nog een paar slagen. Een hekel hebbend aan zeewater in m'n ogen, doe ik ze toch maar open. Het is donker, net zo donker als met m'n ogen dicht. Ik realiseer me dat ik horizontaal in het water lig, en positioneer mezelf rechtop.

Op dat moment werd ik wakker. Zeiknat van het zweet, uitgedroogde keel, prikkende, jeukende ogen. Zittend in bed.

Vanmorgen werden de laatste 3 ECTS (nieuwerwets woord voor studiepunten) in mijn studiepuntenspaarvarkentje gestopt. Dit brengt het totaal (binnen de propedeuse) op 60.
Tevens is 60 ook het te behalen aantal voor de propedeuse, wat dus betekent dat ik na een (school)jaartje bier drinken studeren mijn P behaalt heb

Na in januari) al de grens van 45 punten bereikt te hebben, deden deze laatste 15 er wat langer over. Beter gezegd, de laatste 3. Een week of 9 geleden stond ik namelijk al op 57 punten.

Luiheid en "och, 9 weken is lang zat" hebben er voor gezorgd dat ik wat langer deed over de laatste 2 verslagen die ingeleverd moesten worden bij mijn SLBer (nieuwerwets woord voor mentor).

Dessalniettemin is dat toch nog optijd gelukt, terwijl ik daar zelf niet echt meer in geloofde..

Voor de bachelor en afstudeerrichting heb ik ook al 54/180 ECTS binnen. 54 is precies 30% van 180. Dit betekent dus dat ik 30% studieverlichting heb voor de komende 3 jaar, of over 2 jaar m'n bachelor binnen heb! Wetende dat je maar 4 jaar studiefinanciering 'krijgt' (ookal staat dat ook op losse schroeven ), is het wel aantrekkelijk in 2 jaar klaar te zijn, want dan kan er nog 'gratis' een master opleiding gevolgd worden!

Natuurlijk gaat het behalen van de propedeuse gevierd worden Vanavond gaan we biertjes drinken in de sociteit, maar eerst zo Spanje - Portugal kijken! (met bier).

Ik kwam aangefietst, over de stoep om niet extra over te hoeven steken na het 3/4e nemen van de rotonde. Links was het. Ik parkeerde m’n fiets naast de deur en liep de andere kant op. Eerst even pinnen, deze keer wel geld bij me hebben om te betalen. Om een of andere reden kun je hier anno 2010 nog niet pinnen. Een tientje zou genoeg moeten zijn.

Ik stap naar binnen. Ik was hier al eerder geweest, dus ik wist waar ik heen moest. Links de ‘garderobe’, daarachter de ‘wachtzaal’. Ik hing m’n jas op aan de Zweedse kapstok en zette m’n tas in een hoekje neer. Vervolgens naar de wachtzaal. Hier op een van de Zweedse stoelen uit de collectie 1999 gaan zitten. Meteen kwam m’n telefoon weer tevoorschijn. De muziek moest uit gezet worden, zonde om het aan te laten staan als er niet naar geluisterd wordt.

Er komt een meisje, overduidelijk een stagiaire, naar me toe. “Waar kan ik u mee helpen?”. Ik vind dit een stomme vraag. Een hele stomme vraag. Stomme vragen bestaan niet, maar dit was er zeker een. Meid, dacht ik, we zijn hier in een kapperszaak. Ik wil graag een halfje wit en 10 krentenbollen, wilde ik bijna zeggen. Maar nee, het werd “ik wil graag geknipt worden, uiteraard”. Ik mocht meelopen naar een van de vier wasbakstoelen (hoe noem je zo iets?). Ze ging m’n haar wassen. Dat kost mij twee euro. Twee euro om lekker onderuitgezakt te zitten, en je haar te laten spoelen, wassen en semi-masseren. Je zou bijna gewoon elke dag op weg naar school even langs gaan, alleen om je haar te laten wassen.

Aangezien dit een kapperszaak betreft waar je zonder afspraak tijdens openingstijden altijd terecht kan, moest ik dus even wachten voordat ik verder geholpen werd. Door de opstelling van de spiegels in mijn zichtsveld, kon ik bijna de gehele zaak overzien. Stopcontacten de goedkoopste van de Gamma, een draagbare spiegel om het resultaat op je achterhoofd te kunnen bekijken provisorisch gerepareerd met Duct tape, knipgerij allemaal voorzien van stikkers met namen van de kapsters, potten gel, die ik vorige week voor nog geen euro bij de Aldi had zien staan, op de toonbank in een piramide opgestapeld. Plinten langs de muur niet goed afgewerkt, spinnenrag in de hoek van het plafond en de muren. Kapsters met zichtbare tatoeages en piercings. Op de radio stond Slam of Fresh FM. Op sommige tijdstippen leuke zenders, maar naar mijn mening totaal niet geschikt voor in een kapperszaak.
Maar wat wil je? Je wordt hier geknipt voor 9,50. Probeer maar eens een kapper te vinden die die prijs kan evenaren. M’n moeder betaalt 19,50 voor m’n broertjes. Ik kan er mee leven als student zijnde. Kapsters werken hier overduidelijk voor het geld, en proberen niet een geforceerd gesprek op te bouwen waar ze toch niet luisteren naar wat je vertelt. Hoe vaak het me al niet gebeurd is dat ik bij dezelfde kapster elke 5/6 weken hetzelfde verhaal vertel.

Al met al, ik was aan de beurt, na een minuut of 15 gewacht te hebben. Tegenover me gekeken hoe een gozer gemillimeterd werd door de kapster. Dat was ook mijn plan, zoals elk jaar in april/mei. Heerlijk met relatief warm weer zulk kort haar. Ergens in juni/juli, vlak voor de vakantie, nog even laten bijwerken, en dan in november/december pas weer naar de kapper om het te laten knippen.

Hoe wil je het hebben, vroeg de gediplomeerde kapster. Je mag het bij mij ook millimeteren. Oke, op welk standje? Er vlogen weer allemaal schunnige gedachtes door m’n hoofd, maar ik herpakte mezelf snel en vroeg op welk ‘standje’ die andere gozer het had. Die heb ik op standje 3 gedaan. Hij zag er tevreden uit toen hij aan het afrekenen was, dus ze mocht mij ook op standje 3 doen.

Het is toch elk jaar weer een lichte schok. Van haar van 4/5 centimeter naar 3 millimeter. Ze vroeg nog twee keer, weet je het zeker? Je hebt zulke mooie krullen. Godverdegodver, waarom vindt iedereen mijn krullen zo mooi? Ik heb d’r een gruwelijke hekel aan. Ik wil geen krullen. Standje 3 was toch wel choquerend. Meteen een notitie gemaakt, volgende keer minimaal een standje 5.